شب‌ها صدایی محزون از ضبط اتاق پدر می‌آمد؛ پشت در اتاق می‌نشستم و گوش می‌دادم:《شب به گلستان تنها منتظرت بودم...》 خاطرات محو می‌شدند و جهانگیر صدایش بر گوش‌هایم وضوح پیدا می‌کرد: - کدام غم؟ پدر برای رفتن مادر حتی اشک‌هم نریخت!