_ فکر می‌کردم بعد از این‌که بهت خیانت کردم ترکم می‌کنی. _ چیزی که تو از دست دادی من نبودم، اعتمادم بود.

برایم بگو از روزهایی که نبودم. یک‌بار هم تو از نبودم بگو، به جایی بر نمی‌خورد! دلتنگ بودی یا این غصه‌ی بی‌وجدان فقط خواب را از چشمانِ من ربوده بود؟

از دیدن چهره ام در آینه شرم دارم. نمی‌دانم با آن‌ چشمان خسته چه کنم؛ با صورتی که تک‌تک خطوطش فرسودگی را فریاد می‌زند.

به من بگو خورشید؛ تار موهایت را برای که افشان کرده‌ای؟ مگر نمی‌دانی در این دیار، زیبایی حکم جهنم دارد؟ چرا، گمان می‌کنم می‌دانی؛ آخر شراره‌هایت آتش گرفته. اما هنوز، فروزان و افسان است... و چه بسا زیباتر!

ستارگانِ پرشورِ امید از آسمانِ زلالِ چشمانت فروغ کرده؛ برایم بگو از آتشی که در دلت خاکستر شد، از شوقی که پر کشید. به یادگار خواهد ماند، برقِ نگاهت در خاطراتِ تارِ من؛ چون نیلوفری در مردابِ زندگیِ بیهوده‌ام، شاید باتلاق شده‌ام تا تو در من رشد کنی.