نامیا
نمی دانم چرا اما من همیشه وادار به ترک کسانی بوده ام که از عمق وجودم آنها را دوست داشته ام...کسانی که به شوق دیدن آنها روز خود را شروع میکردم...
کسانی که اگر تمام دنیا در مقابل من بودند، آنها مانند کوهی استوار در کنار من بودند...
9پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
مطمئناً زندگی در شرایط اکنون ما، فقط یک خواب طولانی است که به زودی از آن بیدار خواهیم شد.
80
4 ماه پیشذات آدما عوض نمیشه امروز یه سوسک رو نجات دادم ولی اون یه ساعت بعد باعث شد من بترسم!!!!!!
185
4 ماه پیشمن، اشک، کابوس، تو، بودنت...
111
4 ماه پیشمن تورا دوست داشتم درست زمانی که هیچکس مرا دوست نداشت!
150
4 ماه پیش+یادت نره هیچ چیز و هیچ کس اونقدر ارزششو نداره که از خانوادت بگذری! _حتی تو؟ +حتی من!
1410