صبح تا شب دویدن هم کافی نبود. یا زیاد چاق بودم یا خیلی لاغر، یا زیادی رنگ پریده بودم یا تنبل و تن پرور، یا بچه‌ی باهوشی بودم که باید موفق می‌شد یا احمقی که به زور تحملش می‌کردند. انگار هرچیزی بودم، به جز کافی، به جز بچه‌ای که باید باشم.