ژرفا
گناهم نداشتن سرپناه بود و عذابم سکوتی نامرئی.
حرفهایم حماقت بچگانه و دردهایم تاوان قهرمان بودن تلقی میشد.
13پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
3 ماه پیش
_ فکر میکردم بعد از اینکه بهت خیانت کردم ترکم میکنی. _ چیزی که تو از دست دادی من نبودم، اعتمادم بود.
70
3 ماه پیشبرایم بگو از روزهایی که نبودم. یکبار هم تو از نبودم بگو، به جایی بر نمیخورد! دلتنگ بودی یا این غصهی بیوجدان فقط خواب را از چشمانِ من ربوده بود؟
70
3 ماه پیشاز دیدن چهره ام در آینه شرم دارم. نمیدانم با آن چشمان خسته چه کنم؛ با صورتی که تکتک خطوطش فرسودگی را فریاد میزند.
110
3 ماه پیشبه من بگو خورشید؛ تار موهایت را برای که افشان کردهای؟ مگر نمیدانی در این دیار، زیبایی حکم جهنم دارد؟ چرا، گمان میکنم میدانی؛ آخر شرارههایت آتش گرفته. اما هنوز، فروزان و افسان است... و چه بسا زیباتر!
82
3 ماه پیشستارگانِ پرشورِ امید از آسمانِ زلالِ چشمانت فروغ کرده؛ برایم بگو از آتشی که در دلت خاکستر شد، از شوقی که پر کشید. به یادگار خواهد ماند، برقِ نگاهت در خاطراتِ تارِ من؛ چون نیلوفری در مردابِ زندگیِ بیهودهام، شاید باتلاق شدهام تا تو در من رشد کنی.
100