تیزیِ سخنان‌شان را حس می‌کنم،‌ تنفر از نگاه‌شان می‌بارد. انگار‌ که نباید باشم، به قول خودشان "نان‌خور اضافی" هستم. می‌فهمم، ولی چاره دیگری جز سربار بودن ندارم؛‌ و همین عذابم‌‌ می‌دهد.