مادر گفت دهانم را ببندم. پذیرفتم. او از شنیدن حقیقت بیزار است. به خصوص حقایق مربوط به پدر. صفحه‌ی ۵

امروز دیدم که او مقابل چشمانم مرد. ناراحت شدم؟ البته. اما باید پذیرفت که همه‌ی انسان‌ها روزی می‌میرند. برخی به دست خدایشان، و برخی دیگر به دست من. صفحه‌ی ۷۱

پرسید: بزرگ‌ترین نعمت عالم چیست؟ گفتم: اشک. - چرا اشک؟ - اگر اشک نبود چگونه برای پسر فاطمه می‌گریستم...

پسرک افتاد. مادر خندید. و او یاد گرفت دیگر هرگز نیفتد...

و من تنها کسی بودم که به‌جای چاقو زدن بر تنت، بوسه بر لبانت زدم؛ اما تو باز هم مرا مقصر زخم‌هایت دانستی.