ستارهکوب
هرچه زیبا صدایش کردم، هزاران انگشتر زرین به
فدایش کردم، باز فراموش نکرد.
چشم در پِی انگشتانی دارد که از دستش بُریدم.
12پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
_بوی تازگی از خاکِ کشور به مشامم میرسد. شاید سالی که در پیش است، آنچنان خوش نباشد شاید تلخیها ببینیم، کنارِ لحظاتِ شیرین. نمیگویم "همیشه به شادی" چون محال است. ولی امیدوارم تا نوروزی دیگر، همگی شرافتمندانه زنده بمانیم.
60
4 ماه پیش_سالنو نزدیکه، ولی حس نوروز نداره. انگار دارم یه فصل جدید از یه کتاب غمگین رو شروع میکنم. _من اصلا شک دارم امسال ایران عید داشته باشه.
62
4 ماه پیشگمان میکردم میتوانم در هر شرایط، سفت و سخت با مخالفانِ باورم برخورد کنم تا اینکه خانواده به اعتقادم حمله کرد.
80
4 ماه پیشخستهام، خستهام و مجبورم ادامه دهم...
71
4 ماه پیشمن در میان دانشوران، آگاهان و عاقلان، دیوانهای غافل و دلخوشِ بیخبر و شاد هستم.
71