| آقای نویسندِ |
ساعت از تپش افتاد،
عقربه ها در میانهی راه جا ماندند.
و من… هنوز در خیال تو قدم میزنم،
جایی که زمان جرات پیش رفتن ندارد.
17پسند1نظر2
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
غم و فریادهای خاموشش را؛ که در دل مردم بی صدا میمردند، بر سپیدی کاغذ زنده کرد.
120
4 ماه پیشهرچه بیشتر مینویسم سیاهی جوهر قلم بر روحم چیره میگردد؛ گویا غولی در کنارم ایستاده است که از نوشته هایم در عذاب است و میخواهد متوفقم کند.
140
4 ماه پیشو من نمیدانستم چرا بخاطر علاقه ام باید باز خواست شوم... «داستان کوتاه بارانِ امید»
160
4 ماه پیشنمیدونم؛ شاید واقعا آدم بدِ داستان من بودم...
160
4 ماه پیشحرف هایش بار سنگینی را بر دوشم میافزود ...
100