| آقای نویسندِ |
غم و فریادهای خاموشش را؛
که در دل مردم بی صدا میمردند،
بر سپیدی کاغذ زنده کرد.
12پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
هرچه بیشتر مینویسم سیاهی جوهر قلم بر روحم چیره میگردد؛ گویا غولی در کنارم ایستاده است که از نوشته هایم در عذاب است و میخواهد متوفقم کند.
140
4 ماه پیشو من نمیدانستم چرا بخاطر علاقه ام باید باز خواست شوم... «داستان کوتاه بارانِ امید»
160
4 ماه پیشنمیدونم؛ شاید واقعا آدم بدِ داستان من بودم...
160
4 ماه پیشحرف هایش بار سنگینی را بر دوشم میافزود ...
100
4 ماه پیشدر آخر تنها راه نجاتش را در نوشتن یافت...
131