| آقای نویسندِ |
غم و فریادهای خاموشش را؛
که در دل مردم بی صدا میمردند،
بر سپیدی کاغذ زنده کرد.
14پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
هرچه بیشتر مینویسم سیاهی جوهر قلم بر روحم چیره میگردد؛ گویا غولی در کنارم ایستاده است که از نوشته هایم در عذاب است و میخواهد متوفقم کند.
160
5 ماه پیشو من نمیدانستم چرا بخاطر علاقه ام باید باز خواست شوم... «داستان کوتاه بارانِ امید»
170
5 ماه پیشنمیدونم؛ شاید واقعا آدم بدِ داستان من بودم...
170
5 ماه پیشحرف هایش بار سنگینی را بر دوشم میافزود ...
110
6 ماه پیشدر آخر تنها راه نجاتش را در نوشتن یافت...
141
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.