غم و فریادهای خاموشش را؛ که در دل مردم بی صدا می‌مردند، بر سپیدی کاغذ زنده کرد.

هرچه بیشتر می‌نویسم سیاهی جوهر قلم بر روحم چیره میگردد؛ گویا غولی در کنارم ایستاده است که از نوشته هایم در عذاب است و میخواهد متوفقم کند.

و من نمی‌دانستم چرا بخاطر علاقه ام باید باز خواست شوم... «داستان کوتاه بارانِ امید»

نمی‌دونم؛ شاید واقعا آدم بدِ داستان من بودم...

در آخر تنها راه نجاتش را در نوشتن یافت...