نامیا
وقتی وارد اتاقک او شدم بغض مانند زنجیری بر گلویم سنگینی میکرد.
صندلی چوبی بزرگ،سیگار، رعد و برق و سیاهی و چشمانِ اشکبار و پر از تمنای او...
و ضبط صوت قدیمی معروفش که بانو هایده میخوند:زندگی میگن برای زنده هاست اما خدایا....
9پسند5نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
مطمئناً زندگی در شرایط اکنون ما، فقط یک خواب طولانی است که به زودی از آن بیدار خواهیم شد.
80
4 ماه پیشذات آدما عوض نمیشه امروز یه سوسک رو نجات دادم ولی اون یه ساعت بعد باعث شد من بترسم!!!!!!
185
4 ماه پیشمن، اشک، کابوس، تو، بودنت...
111
4 ماه پیشمن تورا دوست داشتم درست زمانی که هیچکس مرا دوست نداشت!
150
4 ماه پیش+یادت نره هیچ چیز و هیچ کس اونقدر ارزششو نداره که از خانوادت بگذری! _حتی تو؟ +حتی من!
1410