زمانی خواندن افکار دیگران یکی از توانایی‌هایم بود، اما این روز ها حتی به قضاوت خودم اعتماد ندارم، چه برسد به چشمانم. _زیبای زشت

نه عزیزِ من ، بین ما هرگز جدایی اتفاق نیوفتاده بود، درمانده رها کردن من انتخاب خودت بود...

درسته چاووشی؛ بخت خوش خیال من، خوابِ خوابِ خواب بود.

_سرما رو دوست داری؟ +اگه سرمای تو باشه، هرگز!

زندگی ای که خدا بعد از نبود "ما" برامون آورد زندگی نبود، مردگی کردنِ من لعنت شده بود...