زمانی خواندن افکار دیگران یکی از توانایی‌هایم بود، اما این روز ها حتی به قضاوت خودم اعتماد ندارم، چه برسد به چشمانم. _زیبای زشت

+چیزی مینوشی؟ _نمیدونم. +چایی چطور؟ _نمیدونم. +حالت خوبه؟ _نمیدونم. +سیگار؟ _آره.

نه عزیزِ من ، بین ما هرگز جدایی اتفاق نیوفتاده بود، درمانده رها کردن من انتخاب خودت بود...

درسته چاووشی؛ بخت خوش خیال من، خوابِ خوابِ خواب بود.

زندگی ای که خدا بعد از نبود "ما" برامون آورد زندگی نبود، مردگی کردنِ من لعنت شده بود...