اگر احساساتم صدایی داشت.. قطعاً صدایی خاموش شبیه باد بود، بادی که لحظه به لحظه لای شاخ و برگ ها می وزه و باعث رقصش میشه و میره...!

گفتی: "هنوز ضعیفم و راحت میشه زخمیم کرد" تلخ خندیدم و هیچ نگفتم اما تو.. همون کسی بودی که زخم هام رو شفا داد و قوی ترم کرد.

تقصیر من نیست ! تو با آن چشمان دلربایت، مرا غرق در داستان عاشقانه ای کردی که دیگر هرگز نمیتوانم و نمیخواهم از آن بیرون بیایم.

روی تخت زیر پتو، به سقف خیره ام و آرزوی پرواز دارم.

ذهنم پر از حرف است اما انگشتانم دیگر بلد نیستند چگونه آنها را بنویسند! و من میان حرف های گفته نشده گم می‌شوم.