هر قربانی،‌ یادداشتی دریافت میکرد : " تو تنها کسی هستی که میدونه من کجام " اما یکی از همین روز ها یادداشتی روی میز صبحانه ام بود : " حالا من میدونم تو کجایی "

همیشه فکر می‌کردم همسایه‌ی آرام و کم‌حرف ما، مردی بی‌خطر است. تا اینکه متوجه شدم تمام گربه‌های گمشده‌ی محله، آخر هفته‌ها به خانه‌ی او می‌روند.

شب‌ها صدای گریه از اتاق خواهرش می‌آمد. عجیب این بود که خواهرش را زیر زمین همان اتاق دفن کرده بود… و هر شب صدای گریه بلندتر می‌شد.

عقربه ساعت دیواری هر شب یک دقیقه عقب می‌رفت. اما امشب حرکتی نکرد.درست همان لحظه، تلفن زنگ خورد : ( امشب نوبت توئه )

روی دیوار نوشته بود: «نفر بعدی تویی». وقتی برگشتم ، بدنم روی زمین افتاده بود… و قلم هنوز در دست قاتل بود. قلم در دست خودم بود. مطمئنم کار من نبود...