من غم زدهِ رنجِ مادری شدم که خداوندَش ، کور را بینا و مُرده را زنده می‌کند ؛ همان که آتش گلستان می‌کند و دریا شکافته ... مادر خدا گواه است که لحظه از خیالِ شما خالی نبودم دلم می‌خواست تا به ابد دخترِ مجنونِ وابسته به چادرِ گُل‌دارِ تو باشم اما نشد ..