به مرگ خود می‌اندیشم. به آن شبی که چشم‌هایم را به منظورِ خواب و به تدبیرِ مرگ روی هم می‌گذارم و دیگر رنگ و طراورت زندگی را به خود نمی‌بینم. میگویند خداوند همه چیز را می‌بیند، همه چیز را می‌شنود، و اگر آن مسئله به صلاحت باشد، قلم در دست می‌گیرد و برایت در روزهای آینده‌ات می‌نویسد. تا جایی که در خاطرم هست، تنها خواسته و آرزوی من از خدای خود، مرگ و رفتن از دنیای خاکی بوده است. لیکن نمی‌دانم خدا چه چیزی در من دیده است که تمام بدبختی ها و بیچارگی های جهان را به صلاح من می‌بیند، اما مرگ را دور از من می‌داند. خداوندا، من آن جان سختِ ساعی ای که فکر می‌کنید نیستم، ظاهرم جلا داده شده‌ست و درونم فرسوده و زخمی‌ست. افکارم این روز ها تیره و تار تر از قبل شده است. نمی‌دانم... شاید روزی با تار تارِ این افکارِ تیره برای خود طنابِ‌داری ببافم و از آن سقفِ اتاقی که به هنگامِ شب خیره‌اش می‌شوم خود را حلق‌آویز کنم. خلاصه‌اش کنم؛ این روز ها همه چیز در زندگی‌ام سرجایش است، الا خود که باید باشم.