مرد دوباره ازدواج کرد ولی، هیچ‌کس نپرسید که چرا بعد از مرگ همسرش، هر شب به جای خانه، در قبرستان می‌خوابید.

و او شبی، سر بر بالشی خیس، مُرد.  کسی که جنازه را پیدا کرد نوشت:  -در اشک‌های خودش خفه شد.

اشک. مگر نه اینکه فرو می‌ریزد که ما را از سقوط کردن نجات دهد؟ زمین می‌افتد، بخشی از وجود انسان، تا باقی، سرپا باقی بماند.

از خودم بیزارم. پس لباسم را می‌تکانم. محکم، محکم‌، محکم‌تر. بعد به زانو می‌افتم و اشک‌های فرو می‌ریزند. خودم هم خوب می‌دانم، پیراهن بیچاره را نمی‌توانم از خودم بتکانم.

در اتاق خالی افکار می‌نشینم. باز هم کسی سراغم را نمی‌گیرد. پس سرم را زیر آب سکوت فرو می‌برم. می‌شمارم. تا بی‌نهایت. من مدت‌ها پیش آخرین نفسم تمام شد. چرا هیچ‌کس جنازه‌ی این دختر را پیدا نمی‌کند؟