باران بارید و او ایستاده در کنار پنجره ، محو تماشای قطرات رحمت ،فکر کرد که کدام آرزویش را برای اجابت شدن در این نزول مهربانی خدا ،انتخاب کند.

جلوی آینه روی صندلی ،خودش را به دست آرایشگر سپرده بود. دستان او توجهش را جلب کرد. خبری از ناخن های مانیکور شده، نبود. به دستانش که نگاه می کرد ، حس آرامش کسی را داشت که بعد از مهمانی به منزل آرام و امن خود برمی گردد.

انسان واقعا موجود جان سختی ست. خیلی زودتر از آن چیزی که انتظار می رود، با شرایط تطبیق پیدا می کند.