روح آسمانی در سکوت شب پر می‌کشد، با ستارگان نجوا می‌کند و امید را در دل‌های ساکت می‌نشاند؛ پروازش نشانه عشق جاودان است. در شب خلوتی که سایه‌اش سنگین بود، روح آسمانی آمد و آرام در گوش بادِ سرد نواخت: "بیداری آغاز هر امید است، حتی اگر چراغ تنها باشد."