زندگی خاموش در سکوت شب، رؤیاهایم را شست‌وشو می‌دهم قطره‌های امید را بر پنجره‌ی دل می‌پاشم شاید فردا خورشیدی از خاموشی سربرآورد و پرتو زندگی را دوباره تفسیر کند

روح آسمانی در سکوت شب پر می‌کشد، با ستارگان نجوا می‌کند و امید را در دل‌های ساکت می‌نشاند؛ پروازش نشانه عشق جاودان است. در شب خلوتی که سایه‌اش سنگین بود، روح آسمانی آمد و آرام در گوش بادِ سرد نواخت: "بیداری آغاز هر امید است، حتی اگر چراغ تنها باشد."

شاید نسیم فقط آغوشی بی‌صداست، و ماه شاهد زخم‌ها؛ اما شب، بی‌قرار به رویای تو گریه می‌کند، سایه‌ها به یاد دستانت در باد پرسه می‌زنند، و ستاره‌ها امید را بی‌صدا در دل تاریک شب می‌پاشند.

نیمه ای تاریک از وجوداو... در حصار سکوت شب، زمزمه‌های بی‌کلامش، چون نسیمی تلخ در دل من وزیدند؛ هر قطره اشکش، قصه‌ای ناگفته شد که ماه را پنهان کرد و ستاره را خاموش.