نیمه تاریک
شاید نسیم فقط آغوشی بیصداست، و ماه شاهد زخمها؛ اما شب، بیقرار به رویای تو گریه میکند، سایهها به یاد دستانت در باد پرسه میزنند، و ستارهها امید را بیصدا در دل تاریک شب میپاشند.
6پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک سال پیش
زندگی خاموش در سکوت شب، رؤیاهایم را شستوشو میدهم قطرههای امید را بر پنجرهی دل میپاشم شاید فردا خورشیدی از خاموشی سربرآورد و پرتو زندگی را دوباره تفسیر کند
70
یک سال پیشروح آسمانی در سکوت شب پر میکشد، با ستارگان نجوا میکند و امید را در دلهای ساکت مینشاند؛ پروازش نشانه عشق جاودان است. در شب خلوتی که سایهاش سنگین بود، روح آسمانی آمد و آرام در گوش بادِ سرد نواخت: "بیداری آغاز هر امید است، حتی اگر چراغ تنها باشد."
60
یک سال پیشنیمه ای تاریک از وجوداو... در حصار سکوت شب، زمزمههای بیکلامش، چون نسیمی تلخ در دل من وزیدند؛ هر قطره اشکش، قصهای ناگفته شد که ماه را پنهان کرد و ستاره را خاموش.
51