برخی مردم تا زمانی که قربانیِ ماجرا نباشند، خود را در رویاهای رنگین خفه کرده و روی هرچه جنایت بیرون از آشیانه رخ دهد، چشم می بندند. نادیده می‌گیرند که دیر یا زود، پیاله از خون خودشان لبریز خواهد شد؛ اگرچه اکنون، آسوده خیال باده‌های خونین می‌نوشند.