وقتی صداهای بی‌رحم درون سرم شدت می‌گرفتند؛ آن‌ها را به ضرب قلم به بند کاغذ می‌کشیدم. متنی می‌شد آهنگین؛به یک ضرب ثابت: تقصیر تو بود.تقصیر تو بود.تقصیر… و آنجا بود که دلم لک می‌زد برای آغوش او؛ آغوشی که زمزمه کند:«اشکالی نداره.» -از رمان مرد سامسونتی