مهوان
برخی دردها، درست در سالروزِ خاموششان، بیخبر میآیند، بر درِ دل میکوبند و دوباره همهچیز را به آتش میکشند. در ژرفای اندیشه فرو میروند و دیگر هرگز پاک نمیشوند.چنان زنده مرور میشوند که گویی تنها مرگ میتواند پایانیشان دهد.
10پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 روز پیش
از کجا معلوم!شاید هم من او را نکشتم،شاید درد مرا وادار به کشتنش نکرد...شاید این قلبم بود که از همهی این حفره های خالی و زخم های عمیق وجودش خسته شده بود و فرمان کنترل کردن مرا به دست مغز سپرد...
10
25 روز پیشچرا انقدر سعی میکنی بی نیاز باشی از ادما؟! - چون اگه بهشون فرصت کمک کردن بدی یه جایی بالاخره ناامیدت میکنن!
70
2 ماه پیشاعتماد...چه واژه مضخرفی! کیست که از این واژه خیر دیده باشد؟ اعتماد مثل قهوه قَجری میماند؛ اگر آنرا بنوشی بر سر زندگیات قمار کردی!
61
5 ماه پیشاین دنیای مردگان کجاست که هیچ صاحب ندارد؛ که اگر داشت این خاطرات با آدمهای نزدیک که سعی داشتم دفنشان کنم با خاطراتشان زنده نمیشدند! کاش تمام شود هم من،هم انها..
143
5 ماه پیشچرا انسان بودن را انتخاب کردم وقتی میتوانستم بابونه ای باشم در میان باغ که دختری مرا لابه لای موهای فرفریاش محبوس میدارد و از موهایش که به من زیبایی بی انتهایی میبخشیدند تصویری ثبت کند و من هم از آن نوازش که موهای لطیفش بر من داشتند لذت میبردم؛..
143
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.