مهوان
برخی دردها، درست در سالروزِ خاموششان، بیخبر میآیند، بر درِ دل میکوبند و دوباره همهچیز را به آتش میکشند. در ژرفای اندیشه فرو میروند و دیگر هرگز پاک نمیشوند.چنان زنده مرور میشوند که گویی تنها مرگ میتواند پایانیشان دهد.
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 روز پیش
اعتماد...چه واژه مضخرفی! کیست که از این واژه خیر دیده باشد؟ اعتماد مثل قهوه قَجری میماند؛ اگر آنرا بنوشی بر سر زندگیات قمار کردی!
41
3 ماه پیشاین دنیای مردگان کجاست که هیچ صاحب ندارد؛ که اگر داشت این خاطرات با آدمهای نزدیک که سعی داشتم دفنشان کنم با خاطراتشان زنده نمیشدند! کاش تمام شود هم من،هم انها..
123
4 ماه پیشچرا انسان بودن را انتخاب کردم وقتی میتوانستم بابونه ای باشم در میان باغ که دختری مرا لابه لای موهای فرفریاش محبوس میدارد و از موهایش که به من زیبایی بی انتهایی میبخشیدند تصویری ثبت کند و من هم از آن نوازش که موهای لطیفش بر من داشتند لذت میبردم؛..
143
4 ماه پیشچرا انسان بودن را انتخاب کردم وقتی میتوانستم قاصدکی درباغ تنها باشم که بعداز سالها دخترکی غمگین مرا نوازش کند و آرزوهایش را دم گوشم زمزمه کند... و به خیال برآورده شدنشان مرا به آسمان بفرستد؛..
161
4 ماه پیشاما در نهایت، این جغرافیا است که قلم سرنوشت انسان را، به رقص درمیآورد...
212