می‌دانی جانم، این روزها چاشنی غممان زیادی زیاد شده. سفره‌ی دل طعم گس خرمالوی تنهایی گرفته و شیرینی لبخند به عمق این گسی مدام نمی‌رسد. ای کاش کسی از راه برسد، دست به کمر بزند و بگوید: "نگران نباش، من برای تمامِ این تلخی‌ها، یک جهان قندِ مکرر آورده‌ام.