میدانی جانم، این روزها چاشنی غممان زیادی زیاد شده. سفرهی دل طعم گس خرمالوی تنهایی گرفته و شیرینی لبخند به عمق این گسی مدام نمیرسد.
ای کاش کسی از راه برسد، دست به کمر بزند و بگوید: "نگران نباش، من برای تمامِ این تلخیها، یک جهان قندِ مکرر آوردهام.
نقدها
استفادت از مزه ها قشگگ بود
خوشیها و ناخوشیها رو چه دقیق به طعمها تشبیه کردهای👌🏻