فانتوم
و انتظار، حفرهایست که در مرکزِ روزهایم دهان باز کرده؛ هر چه میدوم، به شب نمیرسم و هر چه میخوابم، صبح از من میگریزد.
حالا من، تنها تماشاگرِ سقوطِ مداومِ خویشم؛ خانهای که درِ ورودیاش را، از داخل گِل گرفتهاند.
9پسند3نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
قبلاً میگفتم: «و علی هرکه را دوست داشت، دنیا از او گرفت!» فکر نمیکردم یه روزی بخوام بگم: «و علی، را که دوستش داشتیم، دنیا از ما گرفت!»
171
6 ماه پیشو در محل کارش شهید شد، علیای که میگفتند در پناهگاه است...! علی بودی و علیوار رفتی آقا جان... رهبر و آقا بودی و حال... همچون جدت شهیدی! و هیچکس به اندازه تو لایق این نام نبود! مبارکت باشد آقا جانم.. :)
160
6 ماه پیشو من از صبح های زودِ بعد از نیمه شبهای پریشان بدم میآید...
130
6 ماه پیشچقدر فحش خوردی و علی وار دم نزدی... چقدر تهمت شنیدی و علی وار سکوت کردی... چقدر توهین شنیدی و خار در چشم و استخوان در گلو صبر کردی... به تو چیزی جز شهادت نمیآمد آقای مهربانم... شهادتت مبارک :)
131
6 ماه پیشعهد کردم که به غم، فرصت جولان ندهم به شبِ تیره، مجالِ رخِ تابان ندهم من که لبریز زِ نورم، چه هراس از ظلمات؟ دل به ویرانگریِ سیلیِ طوفان ندهم ریشه در خاکِ امید است و سرم بر افلاک خارِ ذِلَت به شکوهِ گلِ بستان ندهم
101
نقدها
برای من به جای یه دیوار گلی، یه حصار بتنی ضد سرقته
بتن یا گِل، که فرقی نمیکند؛ همینکه راهِ نفس بسته باشد، دیگر فرقی ندارد دیوار از خاکِ نمخورده باشد یا سنگِ سرد... همهجا به یک اندازه تنگ است :)
آرهه🫠
چقدر قلمتو دوست دارم..🫠🫠🫠
ممنون از نگاهت زیبا. 🤎