و انتظار، حفره‌ای‌ست که در مرکزِ روزهایم دهان باز کرده؛ هر چه می‌دوم، به شب نمی‌رسم و هر چه می‌خوابم، صبح از من می‌گریزد. حالا من، تنها تماشاگرِ سقوطِ مداومِ خویشم؛ خانه‌ای که درِ ورودی‌اش را، از داخل گِل گرفته‌اند.