در حصارِ سردِ این شب‌های تار مانده در قلبم نشانی از بهار گرچه خسته‌ست این دل و درمانده‌ست چشمِ جان بر لطفِ یزدان مانده‌ست می‌تراود روشنی از دوردست بندِ غم را می‌توان از پا گسست صبر باید کرد تا صبحِ سپید در پسِ هر شام، می‌خندد امید . . .