ملودی
باران ، میراث خانوادگی ما بود
کوچک که بودم
از سقف خانه ی ما میچکید
بزرگ که شدم ، از چشمانم . . .
14پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 روز پیش
از ستم روزگار پناه بر شعر ، از جور یار پناه بر شعر ، از ظلم آشکار پناه بر شعر . . .
61
5 روز پیشنه خواب درمان است نه بیداری ، آنقدر دویدهام در ذهنم که باید چیزی به بزرگی فراموشی ، من را از یاد ببرد .
40
7 روز پیشپرسید چگونهای؟ گفتم سرد ، خموش ، تاریک ، ملتهب ، اما هنوز شعلهی نمورِ امید در قلبم ، آوازِ حیات سَر میدهد . . .
51
9 روز پیشوقتی لب فرو میبندیم و سخنی نمیگوییم ، غیرقابل تحمل میشویم و آنگاه که زبان میگشاییم ، از خود دلقکی میسازیم .
50
9 روز پیشدلم با ماندن بود ، راه اما راهِ رفتن ؛ و تو ندانستی چه رنجیست ، کشاندن تنِ خسته ای که خواهان ماندن بود . . .
70