آوا
هر روز ساعت پنج، روی همون نیمکت مینشست و غروب رو تماشا میکرد. یه روز، یه نفر از کنارش رد شد و گفت: 'فردا هم میای؟' لبخند زد و جواب داد: 'اگه غروب باشه، منم هستم.' فردا که اومد، دو تا قهوه روی نیمکت بود.
7پسند1نظر3
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
باران ناگهانی شروع شد. کسی عجله نداشت، کسی هم منتظر نبود. فقط خیابان بود و صدایی که هرکدام طور دیگری میشنیدند.
190
8 ماه پیشصبح که چشم باز کرد، فهمید خورشید دیرتر از او بیدار شده. لیوان چایش را برداشت و نفس عمیقی کشید: امروز قرار نیست منتظر هیچ معجزهای بمانم؛ خودم میسازمش.
131
8 ماه پیشصدای زنگ در نیمهشب بلند شد. سارا با ترس در را باز کرد؛ هیچکس نبود، فقط جعبهای کوچک روی پله. رویش نوشته بود: «یادت میاد قول دادی؟» دستش لرزید. در همان لحظه صدای نفس کشیدن از پشت سرش آمد...
1619
یک سال پیشچراغ آخر کوچه هنوز روشن بود. او ایستاد و نگاهش کرد، مثل نشانهای که فقط خودش میفهمید. دلش گفت برود جلو، اما قدمهایش سر جایشان قفل شدند.
4849
یک سال پیشصبح هر روز، او از میان دود تردیدها بیدار میشد. شکستها همچون سنگینی بر دوشهایش، اما او با غرور میایستاد و گام برمیداشت. آموخت که پیروزی، نه مقصد، که مسیر است؛ جایی که روح قویتر میشود.
110