سپیدمان گلگون است و سبزمان پژمرده؛ گویی در این جغرافیایِ غریب، سیاهی‌ تنها رنگی‌ست که به تنِ روزگارمان می‌آید. انگار نقاشِ ازل، قلم‌مویش را به اشتباه در جوهرِ تلخِ زوال فرو برده است و ما در گوشه این بوم درهم ریخته، نشسته‌ایم به تماشای فرسایش رنگ‌ها..