اَدِلین
در گوشه ای در اتاقم پنهانی در سکوت می گریستم...
وانگهی صدای مادرم را شنیدم...
از اتاقش دوید و با خود گفت "نسوزد!نسوزد!"
بلی! نسوزم!
صدای پایش از اتاقم گذشت و به سمت آشپزخانه ،
اوه، کتری را می گوید...(:
11پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
3 ماه پیش
آن که در دل ما جا دارد، بیشتر میل به آزار دل ما دارد
92
5 ماه پیشامید یک چیز پوچ و تو خالی است که دلیل نفس های گرم بدبخت ترین افراد، در کوه های سرد و زمستانی زندگیشان است.
62
5 ماه پیشازش بدم میاد چون باعث شد حماقت کنم، باعث شد بیش از حد گذشت کنم، نادیده بگیرم، دروغ بگم، از خودم بگذرم، زود گریه کنم و زیاد رویاپردازی کنم... ازش بدم میاد چون با تمام زجر ها کاری کرد دوستش داشته باشم و این بزرگترین زجره...!
110
5 ماه پیشمی خواهم بمیرم! از این و آن، از دوست و خانواده ، از شغل و هدف خسته ام! از آرزوهایی که رویا می شوند ، از افرادی که بدون یک بار دیدنشان می روند، از گریه های خفه شده، از زنده بودن ولی زندگی نکردن خستم ام... می خواهم بمیرم.
155
6 ماه پیش"دوست داری در آینده چه کاره شوی؟" 1)دکتر ۲)خلبان ۳) مهندس ۴) آتشنشان حیف، کاش بازیگری که چندین کتاب منتشر کرده و شخصیت هایش را نقاشی می کند و در ونی خارج از شهر مخفیانه زندگی می کند هم توش بود
141
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.