گردآفرید
در جهانی سیاه، آرزو کردم شجاع باشم؛
یگانه ستاره ای که جرئت می کند،
از دیگران درخشان تر باشد.
اما مسیر شجاعت، پر از تیغهای تیز ترس بود،
تنم، گوشتی نرم ،که از هر بریدگی کوچکش،
تاریکی به اعماق نفوذ کرد.
11پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
مرد دوباره ازدواج کرد ولی، هیچکس نپرسید که چرا بعد از مرگ همسرش، هر شب به جای خانه، در قبرستان میخوابید.
70
یک ماه پیشو او شبی، سر بر بالشی خیس، مُرد. کسی که جنازه را پیدا کرد نوشت: -در اشکهای خودش خفه شد.
91
2 ماه پیشاشک. مگر نه اینکه فرو میریزد که ما را از سقوط کردن نجات دهد؟ زمین میافتد، بخشی از وجود انسان، تا باقی، سرپا باقی بماند.
130
2 ماه پیشاز خودم بیزارم. پس لباسم را میتکانم. محکم، محکم، محکمتر. بعد به زانو میافتم و اشکهای فرو میریزند. خودم هم خوب میدانم، پیراهن بیچاره را نمیتوانم از خودم بتکانم.
170
2 ماه پیشدر اتاق خالی افکار مینشینم. باز هم کسی سراغم را نمیگیرد. پس سرم را زیر آب سکوت فرو میبرم. میشمارم. تا بینهایت. من مدتها پیش آخرین نفسم تمام شد. چرا هیچکس جنازهی این دختر را پیدا نمیکند؟
140