گفته بودی گه چرا محو تماشای منی آن چنان مات که حتی مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

یاران همه رفتند و عزاشان، داریم رفتند بهشت و داغ آنان ، داریم برخورد بکردند ، به آن کوه دنا اینست ز رادار، تنفر داریم.

هر چند بهشت صد کرامت دارد ...... مرغ و می و حور سرو قامت دارد...... ساقی بده این باده ی گلرنگ به نقد! کان نسیه ی او، سر به قیامت دارد !

اندر دل من بدین عیانی که تویی وز دیده من بدین نهانی که تویی وصاف ترا وصف نداند کردن تو خود به صفات خود چنانی که تویی

بتی دارم که گردگل ز سنبل سایه بان دارد! بهار عارفش خطی ز خون ارغوان دارد !