‌ _ و در ضمن، مثل پسرهای احمق لباس نپوش. ‌ + اینها لباس‌های خودتن. ‌ _ مهم نیست لباس‌های کی رو پوشیدی. مهم اینه که مثل احمق‌ها پوشیدیش.

‌ عشق را جایی فراموش کرده‌ام. نمی‌دانم کجا. شاید هسته‌اش در همان قسمت دوست‌نداشتنی قلبم بود که فکر می‌کردم ارزشمند نیست. اشتباه می‌کردم.

حینی که داشت دسته‌گل را می‌پیچید، به دستان ظریفش نگاه می‌کردم که متوجه چیزی شدم. «انگشتت زخم شده.» لبخند کمرنگی زد:«انگشت که چیزی نیست. قلبم رو ندیدی.»

می‌دانستم که فقط باید معذرت‌خواهی کنم، اما مثل احمق‌ها شروع کردم که بگویم:«مگه برای کسی باید خوشگل باشی؟ همین که خودت از خودت ذوق ک-» «آره! مهمه! دلم می‌خواست 'تو' ببینی. آدمیزاده، دلش توجه می‌خواد. بدون توجه می‌میره.»

چرا ننویسم؟ وقتی تمام چیزی که دارم همین یک قلم است و هزار خاطره‌ای که از خودت برایم به یادگار گذاشتی؟