- دِلوشینکُف.
نور در آغوش خورشید مهمان بود.
و از دور، سایه به نوری که در آغوش خورشید ساکن بود غبطه میخورد.
- سکوت سایه از بیزبانی نبود، از بغض خفه شده در گلویش بود!
4پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
شرجی گرما، پوستش را نوازش میکرد. نگاهش به افق بود و ذهنش پی ِحوادث اخیر! قلبش برای بار دیگر، تپید. آن هم نه برای چیزهای پوچ، بلکه برای کشورش. نگاهش به موج های ناآرام دریا خورد. قلبش گرفت برای جنوب ِدوست داشتنی؛ جنوب ِایران که با غم و عشق هم پیمان بود!
51
2 ماه پیشکتابچه خاطرات ِسمی افکارم رو ورق میزنم. ورق به ورق افکاری که نشان از بیتجربگی مداد رو رد میکنم، به اوراق ِتکامل نصفه و نیمه میرسم! بعد از اون هم جنون ِکمرنگی که هنوز رخ نشان نداده بود. جالبه که هنوز کامل نشدم، اما شدم.
20
2 ماه پیشمغز ِمن، دفترچه خط خطی شده از افکار ِبیپایانه! دفترچهای که صفحه خالیای براش نمونده...
121
2 ماه پیشآره عزیز ندیده، منم جا موندم! مثل تویی که دل داده بودی، اما جاموندی از غافله!
60
8 ماه پیشهر روز روی همان میز مینشست و خیره به در کافه میماند. شاید که دوباره بتواند ببیندش و دوباره عاشق بشود، تا دوباره بتواند نفس بکشد و زندگی کند. اما نبود و او هم زنده نبود، ندیدش و نفس نکشید، زندگی نکرد و عاشق نشد!
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.