مَهی
دستم را پیش بردم تا دستانش را بگیرم که
شاید دردم آرام گیرد .
غافل از آن که او دیواری بین من خودش کشیده یود
دیواری از جنس سردی و سکوت..
9پسند0نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
گمان میکنم که آخر من تمام میشوم اما غم من تمام نخواهد شد ..
90
6 ماه پیشتو جوهرِ قلم شعر های زیبای منی
120
6 ماه پیش_از چه میترسی؟ + هیچ چیزی مرا نمیترساند هیچ چیزی؟ درحالی که او از فکر ازدست دادنش هم به جنون می رسید
80
6 ماه پیشچه بنویسم از چشمانت که بقیه هم بتوانند آن چیزی را که من در نگاهت میبینم ببینند آیا کلمه ای وجود دارد که توصیفش کند؟
30
6 ماه پیشاو چنان دل باخته اش بود که روبه افق گفت: مبادا خورشید چشمانش در غروب دلتنگی گم شود و جهانم در شب فرو رود
50