مَهی
او چنان دل باخته اش بود که روبه افق گفت:
مبادا خورشید چشمانش در غروب دلتنگی گم شود و جهانم در شب فرو رود
5پسند0نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
گمان میکنم که آخر من تمام میشوم اما غم من تمام نخواهد شد ..
90
7 ماه پیشتو جوهرِ قلم شعر های زیبای منی
120
7 ماه پیش_از چه میترسی؟ + هیچ چیزی مرا نمیترساند هیچ چیزی؟ درحالی که او از فکر ازدست دادنش هم به جنون می رسید
80
8 ماه پیشچه بنویسم از چشمانت که بقیه هم بتوانند آن چیزی را که من در نگاهت میبینم ببینند آیا کلمه ای وجود دارد که توصیفش کند؟
30
8 ماه پیشدستم را پیش بردم تا دستانش را بگیرم که شاید دردم آرام گیرد . غافل از آن که او دیواری بین من خودش کشیده یود دیواری از جنس سردی و سکوت..
90
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.