صدای چکه‌ی آب... صدای هیاهوی بیرون... صدای نفس کشیدن... در سرم هیاهو بود،چه شده است؟

من حالا باید او را دوست بدارم... اما نمی‌دانم چه بلایی بر سرم آمده که حتی نمی‌دانم این حس من یعنی چه؟ طوری در درونم جنب و جوش میکند که فکر میکنم دوست دارم این حس را اما واقعا چیست؟

غم اؤ وجود مرا فرا گرفت و عاقبت سر از ادبیات در آورده‌ام؛در اینجا هم همه‌چیز به او مربوط است ...

من غمگینم... به طوری که گاهی اوقات فکر میکنم؛آیا چه بلایی بر سر روحم آمده که اینچنین غمگین و گوشه‌نشین شده است؟

او گفت میمانم... اما بدون آنکه حتی از رفتن حرفی بزند؛رفت... و جای قدم‌هایش پر از خاطره شد؛گویی هر نفسی که از نبودنش می‌کشیدم، دلتنگی را به جانم می‌ریخت...