به آن چیزی که می‌توانست بشود و نشد، فکر می‌کنم! به همان ایرانی که مردمانش در زمانی یک‌روز شاد را سپری می‌کنند و جنگ به اتمام می‌رسد و اینگونه نیست! به همان روزهایی آرامی که از جوانی انتظارش را داشتم، ولیکن در آستانه‌ی جنگ و جدل به سر می‌برد و رو به نابودی‌ست! به همان جنوبِ گرم‌سیری که قلبِ ایران است و اینک، آن‌قدر کوچک شمرده می‌شود که نمی‌توان در برابر حزن‌هایی که بر مردمانش وارد شده، سکوت کرد! درد آنقدر گسترده شده که نمی‌دانم می‌خواهیم برای کدام یک‌ از این دردها زاری کنیم! نمی‌دانم . . . #ئافرت

سیگارهایت را خاموش کن! آن‌چه همیشه می‌سوزانی و آتشِ غم‌اش شعله‌ورتر می‌شود، قلبِ نیمه‌جان من است. #ئافرت

می‌خواستم برای او زن باشم و زنانگی کنم‌. بوسه دهم و بوسه طلب کنم، ناز کنم و همچون زنان دیگر، نازکش داشته باشم؛ ولیکن او فقط "تن" می‌دید! نه "زن"! وایگویه‌های کوچکِ ئافرت

«قرن‌ها بعد که من و تو خاک شدیم، مردمِ این جهان از زیبایی‌ تو و اندوهِ بی‌پایان من، به نسل‌های بعدی خواهند گفت که چگونه تو را دیوانه‌وار دوست داشتم و تو چگونه تیشه به ریشه‌ی این لیلیِ عاشق‌پیشه نشاندی.» #ئافرت

تو غمگین‌ترین رنج من نیستی، اما چه ساده‌لوحانه و آشکار، چه بی‌رحمانه و ناجوانمردانه مرا غمگین می‌کنی. گویی که انگار شیطانِ رانده‌ شده‌‌ام... #ئافرت