: روح یک‌زن که منطق سرش نمی‌شود! قربان‌صدقه می‌خواهد، ناز می‌دهد و نازکش می‌خواهد، پناه می‌خواهد و میل دارد که تمامِ هستی‌اش از آنِ یک‌مرد شاعر باشد. چرا که زنان را باید همانند شعر پرستید. #ئافرت

دیگر نه غمِ اشعار، نه صدایِ ساز، نه این خیابان لعنتی و نه حزن‌هایی که در درونم نهفته است، مرا به تو نمی‌رساند. تمامی درها را بهم کوبیدم، احساساتم را آتش زدم و غمم را از نطفه خفه کردم که دیگر هیچ مسیری ما را به هم نرساند. "تمام درها به رویم بسته بود، آخرین در را هم خودم بستم و قلبم را آتش زدم" #ئافرت

«من برای آنکه لحظه‌ای بیشتر کنارم بمانی، تمام خطِ قرمزهایم را نابود کردم. حصار معشوق بودن را دریدم تا قدری بیشتر عاشقت باشم. از مغزم فحشاخانه ساختم تا بیشتر برای تو دلربایی کند. و هم‌اکنون من ماندم دل‌ربایی‌هایی که در سرم جولان می‌دهد، بوسه‌هایی که برای تو نیست و تنی که از عشقت تب نمی‌کند.» #ئافرت

کاش می‌توانستم همچون انسان‌های دیگر، خود را در ابتذال زندگی بغلتانم. سحر از خواب برخیزم و برای کارهای روزمره، خود را آماده کنم. یا مثلا یک‌لباس تازه یا یک‌گفت‌و‌گوی عمیق با دوستان، می‌توانست مرا از برزخ‌های زندگی نجات دهد. یا مثلا یک‌غذای گرم یا یک‌آغوش می‌توانست لبخندی روی لب‌هایم بنشاند. من در این حیات، دنبال بهانه‌ای تازه می‌گردم؛ اما افسوس که هیچ‌چیزی نمی‌تواند مرا از این برزخی که برای خود ساخته‌ام، نجات دهد. من آن‌قدر در اعماق غمِ مشکلات خویش، دست‌و‌پنجه نرم کرده‌ام که آسودگی و خوش‌خیالی، برایم همچون رویاهای کودکی ام، "نشدنی" است. نمی‌دانم چه خواهد شد و هرگز هم نمی‌خواهم چیزی بدانم. من برای تمام اتفاقات آینده که اتفاق افتاده یا نیوفتاده، خسته و فرسوده‌ام. وایگویه‌های #ئافرت

به آن چیزی که می‌توانست بشود و نشد، فکر می‌کنم! به همان ایرانی که مردمانش در زمانی یک‌روز شاد را سپری می‌کنند و جنگ به اتمام می‌رسد و اینگونه نیست! به همان روزهایی آرامی که از جوانی انتظارش را داشتم، ولیکن در آستانه‌ی جنگ و جدل به سر می‌برد و رو به نابودی‌ست! به همان جنوبِ گرم‌سیری که قلبِ ایران است و اینک، آن‌قدر کوچک شمرده می‌شود که نمی‌توان در برابر حزن‌هایی که بر مردمانش وارد شده، سکوت کرد! درد آنقدر گسترده شده که نمی‌دانم می‌خواهیم برای کدام یک‌ از این دردها زاری کنیم! نمی‌دانم . . . #ئافرت