وقتی نسترن برگه‌ی قبولیشو گذاشت روی میز، پدرش فقط گفت: «مبارک باشه.» بعد دوباره مشغول تمیز کردن ابزارای کارگاه شد. مادرش نگاه کوتاهی انداخت، لبخند نزد. نسترن پرسید: «پس چرا خوشحال نیستین؟» سکوت، مثل پتک فرود اومد.