روزی مرگ، زندگی را ملاقات کرد. مرگ از او پرسید: به چه امیدی ادامه میدهی؟ به چه امیدی زندگی میبخشی؟ زندگی پاسخ داد: به امید تو

بنویس واقعیت را نه واقعیت جهان را، واقعیت وجودت را

یک روز با ستارگان میرقصم و به احمق هایی که نمی رقصند از آسمان میخندم

خودکشی و امیدی که در گوشه‌ی شب جا مانده بود، آهسته مرا در آغوش گرفت. زندگی شاید زخمی باشد، اما هنوز آهنگ آغاز را از حنجره‌ی غم می‌چکاند.✨

افتاد و شکست ولی بار دگر دل داد به وعده‌های طلوع خورشید روز بعد. رؤیا را در دستان صبح گرفت؛ حتی اگر لبخندهای فردا، خراش تازه‌‌ای باشد بر تندیس وجودش.