هرمس
افتاد و شکست ولی بار دگر دل داد به وعدههای طلوع خورشید روز بعد. رؤیا را در دستان صبح گرفت؛ حتی اگر لبخندهای فردا، خراش تازهای باشد بر تندیس وجودش.
6پسند0نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
در نهایت هر قلبی قاتل خودش را دارد و ان قاتل را بیشتر از خودش دوست دارد.
50
7 ماه پیشروزی مرگ، زندگی را ملاقات کرد. مرگ از او پرسید: به چه امیدی ادامه میدهی؟ به چه امیدی زندگی میبخشی؟ زندگی پاسخ داد: به امید تو
120
8 ماه پیشبنویس واقعیت را نه واقعیت جهان را، واقعیت وجودت را
110
8 ماه پیشیک روز با ستارگان میرقصم و به احمق هایی که نمی رقصند از آسمان میخندم
71
8 ماه پیشخودکشی و امیدی که در گوشهی شب جا مانده بود، آهسته مرا در آغوش گرفت. زندگی شاید زخمی باشد، اما هنوز آهنگ آغاز را از حنجرهی غم میچکاند.✨
30