کورالین؛
نمیتوانی حرف هایشان را که در ذهنشان به سر میبرد را بفهمی ولی حداقل که میتوانی دستت را بگذاری روی شانهشان، آرامش را بیصدا ببخشی، و به امیدِ روزهای بیواهمه، سکوت را بهانهای برای نزدیکی جانها کنی.
14پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
+ هیچ وقت ترکت نخوام کرد، تا جان دارم به پایت میمانم. - همه در ابتدا همین را میگویند.
50
7 ماه پیشزنده ام زیرا هر صبح با نور تازه، دل را به رؤیای پرواز میسپارم و هر نفس امید را دوباره در جانم جاری میکنم.✨️
110
7 ماه پیشاو هر روز به همان رستوران همیشگی میآمد. اما یک روز چشمش به صندلیِ خالی افتاد، جایی که همیشه خاطرهای مینشست؛ دلش لرزید، بغضی بیصدا میان فنجان چای و نگاهش نشست، و سکوت او را در آغوش کشید.
80
7 ماه پیشلبخند بر لبانم است، فارغ از اینکه دقایقی دیگر چه بلایی سرم خواهد آمد.
100
7 ماه پیشروزهایم تکراری شده است، چیزی جز امتحان و گوشی و غذا و خواب نیست، هیچ اتفاقی که غافلگیرم کند، نمیوفتد و من سردرگم ماندهم"
121