+ هیچ وقت ترکت نخوام کرد، تا جان دارم به پایت میمانم. - همه در ابتدا همین را میگویند.

نمیتوانی حرف هایشان را که در ذهنشان به سر می‌برد را بفهمی ولی حداقل که میتوانی دستت را بگذاری روی شانه‌شان، آرامش را بی‌صدا ببخشی، و به امیدِ روزهای بی‌واهمه، سکوت را بهانه‌ای برای نزدیکی جان‌ها کنی.

زنده ام زیرا هر صبح با نور تازه، دل را به رؤیای پرواز می‌سپارم و هر نفس امید را دوباره در جانم جاری می‌کنم.✨️

او هر روز به همان رستوران همیشگی می‌آمد. اما یک روز چشمش به صندلیِ خالی افتاد، جایی که همیشه خاطره‌ای می‌نشست؛ دلش لرزید، بغضی بی‌صدا میان فنجان چای و نگاهش نشست، و سکوت او را در آغوش کشید.

روزهایم تکراری شده است، چیزی جز امتحان و گوشی و غذا و خواب نیست، هیچ اتفاقی که غافلگیرم کند، نمیوفتد و من سردرگم مانده‌م"