هیوا
آفتاب که غروب کند، ماه که بالا بیاید سکوت شبهای این شهر مرهمی روی دل پارهپارهام میشود. روزهارا با ترس و اضطراب پشت سر میگذارم اما نه انگار برعکس است، روزها منِ مضطرب را پشت سر میگذارند و رد میشوند.
10پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
و قسم به اشکهایی که سرازیر شدند، تورا نخواهم بخشید مگر زخم دیدن و تنها ماندنت را ببینم، اشک ریختن و تباهیات را ببینم. این سوزِ جگر آب نمیخواهد، این آتشِ شعلهورِ قلبم تنها با آغوشِ سردِ تو آرام میگیرد، آغوشی که بیرحمانه از من دریغ کردی.
160
7 ماه پیشفرض کن یه کتابی توی یک کتابخونهی بزرگ، اسمت چیه؟
127
7 ماه پیشتوقعام از آدما کمتر شده. دیگر از هرکسی هرچیزی را متوقعام و میدانم همه به رابطهشان با من خیانت میکنند همانطور که من در حق خودم کردم. اما اینها چیزی را عوض نمیکنند. آدمها را دوست ندارم، از روابط بی سر و ته بیزارم.
80
7 ماه پیشریشهی دردهایم به ژرفای جانم نفوذ کرده. به جای خون سم را به رگهایم میرساند و مغزم را مسموم میکند. آخر این دردها جوانیام را تباه میکند همانطور که آرزوهایم را...
81
7 ماه پیشکاش دنیا اون عصری که رو دست بابام خوابم برد تموم میشد...
120
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.