میدویدم ، میگریستم اما بدون صدا در امتداد سکوت، سایه‌ها بغلَم می‌کردند؛ هر قطره اشک، نور امیدی می‌آفرید و قلبم در هر گام، کمی بیشتر به آرامش نزدیک می‌شد.

ساکت ، آرام ، بی دقدقه ... اما زخمی

واحمه داشتم ! این کار آرامم میکرد؟ لیوان را به لبانم چسباندم ، لرزش دستانم دلم را به درد آورد ، چشمانم را بستم و جرعه جرعه تمامش را سر کشیدم .

من فقط ترسیده بودم ... و فقط توانستم در خاموشی شب، قطره های اشکم را جمع کنم ...

چه کسی جواب دردهایم را میدهد چه کسی مرهم شب های تنهاییم میشود چه کسی جواب فریاد های خفه ام را میدهد پس عدل این دنیا کجاست؟