الهه پاک
میدویدم ، میگریستم اما بدون صدا در امتداد سکوت، سایهها بغلَم میکردند؛ هر قطره اشک، نور امیدی میآفرید و قلبم در هر گام، کمی بیشتر به آرامش نزدیک میشد.
3پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
ساکت ، آرام ، بی دقدقه ... اما زخمی
21
7 ماه پیشواحمه داشتم ! این کار آرامم میکرد؟ لیوان را به لبانم چسباندم ، لرزش دستانم دلم را به درد آورد ، چشمانم را بستم و جرعه جرعه تمامش را سر کشیدم .
20
7 ماه پیشمن فقط ترسیده بودم ... و فقط توانستم در خاموشی شب، قطره های اشکم را جمع کنم ...
40
7 ماه پیشچه کسی جواب دردهایم را میدهد چه کسی مرهم شب های تنهاییم میشود چه کسی جواب فریاد های خفه ام را میدهد پس عدل این دنیا کجاست؟
90
7 ماه پیشبوی عطرش سردی تنش لرزش شانه اش چشم های خمارش لب های شیرینش ضربان قلبش تمامش خاطره شد :)
50